Proud to be, aborigini

Dag beste internetlezertjes,

Ondertussen zijn we in Cairns aangekomen. We zitten in de tropen, en dat hebben we geweten. Overal waar je loopt, blazen ze met een haardroger in je gezicht (heetste stand), het zweet loopt van je lichaam (ge kentj boetje veren in de voeir van ...) en alles verloopt 1 tot 2 snelheden trager (the african way).

Op basis van de posts die jullie gemaakt hebben, zijn we tot de conclusie gekomen dat we nog een beetje informatie verschuldigd zijn :

- we zijn er nog niet achter of the WC's hier omgekeerd spoelen, we doen ons best
- we waren inderdaad vergeten te vermelden dat we tijdens ons verblijf in Bundaberg naar de zeeschildpadden gaan kijken zijn. Aangezien het nu halfweg het broedseizoen is, bestond de kans dat je zowel de kleintjes (hatchlings) kan zien bovenkomen maar ook de moeders eieren kan zien leggen. Aangezien het wilde dieren zijn (weliswaar in slow motion), kan je alleen maar hopen. Sommige dagen moet je tot middernacht wachten om je eerste schildpad te zien. Wij hadden echter ongelooflijk geluk. Op twee uur tijd hebben we zowel de kleintjes zien over het strand naar de zee kruipen EN een mama schildpad haar eitjes zien leggen.

Maar nu terug naar het korte termijn verleden. We zijn na Hamilton Island teruggereden naar Mackay waar we het vliegtuig (den eerste keer in een propellervliegtuig) naar Cairsn genomen hebben.

Omdat we het laatste stuk van onze route niet kunnen rijden hebben, zijn we maar op een begeleide busrit naar de Atherton Tablelands gegaan. Achteraf gezien was dit een goede keuze want het landschap is totaal anders in vergelijking met hier in Cairns. Op 50 km verandert het tropisch landschap in een meer Engels getint landschap. Dit is de enige plaats in Australie waar je europese koeien kan zien (al de andere zijn van het indische type).

De volgende dag zijn we met Billy Tea Bush Safari's verder naar het noorden gereden naar het Daintree Regenwoud. Ik denk dat de naam al genoeg verraaad wat je daar kan zien... Eigenlijk is dit het laatste stuk van het oorspronkelijke regenwoud dat zich in deze streek bevond. Al de rest is vervangen door akkers en huizen.

Het regenwoud was, zoals altijd, prachtig. Daarnaast hebben we ook kunnen genieten van het uitzicht op Cape Tribulation. Dit is de enige plek ter wereld waar het regenwoud tot aan het strand komt.

Gisteren zijn we op daguitstap naar Kuranda geweest. Dit is een voormalig hippiedorpje in de bergen in het midden van het regenwoud. Nu is het voornamelijk een grote toeristenmarkt. De tocht ernaartoe is echter de attractie. Via een kabelbaan ga je over het regenwoud de bergen in. Dit is een unieke manier om eens de toppen van het regenwoud te zien. Terwijl het op de grond altijd redelijk donker is, zie je een totaal ander beeld van bovenaf.

Normaal gezien neem je op de terugtocht de trein doorheen het regenwoud, maar bij de laatste tropische storm van een paar weken geleden is er een gedeelte weggespoeld. We zijn daarom met de kabelbaan teruggegaan, wat ons de gelegenheid gaf om een tweede maal te genieten van het uitzicht.

Terug beneden zijn we naar Tjapukai geweest. Dit is een van de weinige aboriginal initiatieven van het land. Hier kan je speerwerpen, boomerang gooien, traditionele dansen bekijken, verhalen uit de droomtijd beluisteren, didjeridoo zien spelen en meer over het eten en de medicijnen van de aboriginals te weten komen. Kortom, heel leerrijk voor wie er in geinteresseerd is.

Toen we in het park aankwamen, was er bijna niemand aanwezig behalve een kleine groep noorderburen. Aangezien we juist te laat waren om een dansvoorstelling te zien, gingen we meteen naar het boomerang gooien. We waren bijna vergeten hoeveel decibels sommige toeristen van bepaalde nationaliteiten kunnen produceren, en al na 30 seconden hadden we al een grondige hekel aan het lawaai. De demonstratie van het boomerang gooien was al onmiddellijk een wedstrijd geworden voor de andere terwijl ze er eigenlijk allemaal in slaagden om hun boomerang om te toveren in een stok (hij kwam dus niet terug). Wij als twee kleine belgjes 'mochten' als laatste aan de beurt onder het kritische oog van de concurrentie. Mijn eerste worp was 'not bad'. Eindelijk hebben al die uren documentaires kijken zijn vruchten afgeworpen. Bij de tweede worp vloog de boomerang wonder boven wonder helemaal rond. Zegt die aboriginal 'catch him'. Dus ik spring en slaag erin de boomerang te pakken ! Ondertussen was het muisstil geworden bij de concurrentie... Good on you, now you get to keep him ! Moraal van het verhaal, we zitten momenteel 5 kg boven het maximum gewicht en ik win er een extra boomerang bij... Blijkbaar slaagt er maar ongeveer 1 toerist per maand in om een boomerang te doen weerkomen en te vangen... Benita haar poging was iets minder succesvol, ingeval van een kernoorlog zal ik dus voor het eten moeten zorgen ;-)

Morgen gaan we, in principe, een ballontocht maken en nadien gaan we naar Green Island om nog eens te snorkelen. En dan is het richting Uluru, wat zoveel betekent als 'Aarde'.

Vandaag is het "rustdag", wat geen overbodige luxe is want morgen mogen we om 4u10 vertrekken voor de ballontocht...

Sinds gisteren hebben we ontdekt dat het eigenlijk ver tijd is om naar huis te komen ? Ongelooflijk hoe snel de tijd gegaan is, we konden het eerst niet geloven. In ieder geval zijn we niet van plan om de laatste dagen te gaan zitten aftellen.

Tot binnenkort !